Arkuszowy druk offsetowy jest aktualnie najbardziej popularną metodą drukowania. Stosowany jest do produkcji bardzo szerokiego spektrum druków, od ulotek reklamowych, broszur, książek po wysoko uszlachetnione opakowania i etykiety. Wykorzystuje się go zarówno do drukowania niewielkich zleceń, rzędu tysiąca egzemplarzy, jak i do wysokich, kilkumilionowych nakładów.
W druku wielobarwnym układ linii każdego wyciągu musi być dodatkowo przesunięty względem siebie. Najczęściej stosuje się następujące kąty nachylenia: 0° dla żółtego, 15° dla magenty, 45° dla czarnego i 75° dla cyjanu. Poziome ułożenie linii rastra barwy żółtej jest dopuszczalne, ponieważ jest ona najjaśniejsza i nie powoduje zauważalnych dla oka zakłóceń obrazu.
W rastrze stochastycznym natomiast wszystkie punkty mają taki sam rozmiar (na ogół w zakresie od 10 µ do 30 µ), ale różnią się pomiędzy sobą odstępami. Rozłożenie punktów na powierzchni jest w związku z tym nieregularne i sprawia wrażenie przypadkowego.
Odpowiednie nadawanie farby regulowane jest przez zwiększenie lub zmniejszenie liczby poszczególnych punktów znajdujących się na jednostce powierzchni.
Raster stochastyczny umożliwia odtwarzanie zdecydowanie drobniejszych elementów niż tradycyjny i nie powoduje niebezpieczeństwa powstawania zaburzeń obrazu w postaci mory lub rozetek. Powoduje zwiększenie efektu ostrości i wyrazistości druku.
Z powodu małego rozmiaru punktów w trakcie druku łatwiej jest także regulować selektywne nasycenie obrazu farbą.
Struktury stochastyczne drugiego rzędu charakteryzują się zarówno odmienną wielkością poszczególnych punktów, jak i odstępów pomiędzy nimi.
Raster stochastyczny ma jednak swoje wady.
W miejscach występowania drobnych elementów rysunku może dochodzić do nadmiernego zagęszczenia bardzo drobnych punktów i powstawania efektu „robaczków”, czyli powtarzających się grup połączonych ze sobą punktów. Kolejną równie istotną wadą struktur stochastycznych jest efekt ziarnistości, szczególnie zauważalny na jednolitych powierzchniach druku.
Dlatego też najlepsze efekty odtwarzania gwarantuje stosowanie rastra hybrydowego, który stanowi specyficzne i jednoczesne połączenie rastra standardowego ze stochastycznym.
Miejsca wrażliwe na zanikanie punktów rastrowych (wysokie światła i cienie) reprodukowane są w tym wypadku przy użyciu punktów o stałej wielkości, gwarantującej prawidłowe i stabilne przenoszenie obrazu. Ich mniejsze lub większe zagęszczenie na danej powierzchni umożliwia tym samym gładką reprodukcję tonów. Natomiast zakresy, w których punkty rastrowe osiągają wystarczająco duże rozmiary, czyli ćwierćtony i tony średnie, są odtwarzane przy zastosowaniu tradycyjnego rastra amplitudowego. Takie połączenie obu struktur umożliwia reprodukcję pełnego gładkiego zakresu tonów od 0 do 100% przy wysokich liniaturach rzędu 200-340 lpi.
Powoduje to tym samym optymalizację wad i zalet obu metod.
W trakcie procesów przygotowania formy drukowej i samego drukowania dochodzi do przyrostu wielkości poszczególnych punktów rastrowych. Przyrost punktu jest bowiem uzależniony nie tylko od sposobu przygotowania formy, ale również od innych czynników biorących udział w drukowaniu, takich jak właściwości farby, obciągu, stopnia wsiąkliwości podłoża lub regulacji docisku pomiędzy cylindrami. cdn.
Fragment książki Ewy Rajnsz „Barwy druku offset arkuszowy“
