Przydatnoœć papierów wstępnie zadrukowanych do personalizacji w drukarce DocuPrint 4180częœć I
6 gru 2016 14:42

Wstęp W cišgu ostatnich kilkunastu lat jesteœmy œwiadkami bardzo szybkiego rozwoju informatyki. Na poczštku komputer był czymœ nieznanym. Był maszynš, którš można było oglšdać w dużych instytucjach naukowych, gdzie zajmował kilka pokoi i był wykorzystywany do wykonywania skomplikowanych operacji przeliczeniowych. Z czasem stał się mniejszy, szybszy i co najważniejsze Đ dostępny dla zwykłych ludzi. Jego dostępnoœć połšczona z dużymi możliwoœciami spowodowała, iż znalazł całkiem nowe zastosowania. Zaczęto na nim tworzyć różnego rodzaju bazy danych, obrabiać grafikę oraz wykonywać najróżniejsze rzeczy, których wszystkich nie sposób wymienić. Aby te nowe możliwoœci można było w pełni wykorzystywać, musiał nastšpić także rozwój różnego rodzaju akcesoriów komputerowych. Jednym z nich były drukarki. Drukarki, poczštkowo wolne i mało wymagajšce wobec podłoży, na których drukowały, z czasem stawały się coraz szybsze i bardziej wrażliwe na właœciwoœci zadrukowywanego materiału. Papier offsetowy, który poczštkowo był wykorzystywany jako podłoże do drukowania, przestał w pewnym momencie spełniać wymagania, jakie stawiały mu nowoczesne drukarki. To samo spotkało tradycyjny papier kserograficzny. Rezultatem tego było stworzenie nowego podłoża drukowego w stosunku do tradycyjnego papieru kserograficznego (papieru do kopiowania, który nie nadawał się do pracy na szybkich drukarkach ani też do wstępnego zadrukowywania offsetem) przeznaczonego do wstępnego zadrukowania technikš offsetowš, a następnie dalszego drukowania w nowoczesnych drukarkach. Podłoże to zostało nazwane papierem preprint. Celem niniejszej pracy jest zbadanie możliwoœci zastosowania papierów offsetowych, kserograficznych i preprint do wstępnego zadrukowywania na maszynie offsetowej oraz możliwoœć dalszego drukowania w szybkobieżnej drukarce laserowej DocuPrint 4180 firmy Xerox. Druki personalizowane Szybki rozwój informatyki, a razem z niš technologii drukowania cyfrowego spowodował, iż powstała całkiem nowa gama produktów poligraficznych. Sš to produkty personalizowane, czyli zadrukowywane danymi ostatecznych odbiorców. Do druków tych można zaliczyć różnego rodzaju wysokonakładowe dokumenty, jak formularze bankowe, druki reklamy kierunkowej i inne materiały, w których końcowa obróbka polega na wydrukowaniu na druku, za pomocš szybkobieżnych drukarek laserowych, adresu odbiorcy oraz innych specyficznych informacji dotyczšcych tej osoby. Przez połšczenie w cyklu produkcyjnym możliwoœci drukowania offsetowego z drukowaniem laserowym w krótkim czasie można wykonać rachunki czy też stany kont dla kilkudziesięciu tysięcy osób. Druki personalizowane sš także odpowiedziš na różnego rodzaju badania, w których stwierdzono, że klienci nie lubiš być traktowani w sposób bezosobowy. Dzięki personalizacji każdy klient jest traktowany indywidualnie. By wykonanie wymienionych druków było możliwe, należało stworzyć odpowiedni papier o bardzo specyficznych właœciwoœciach. Produkcja druków personalizowanych przebiega dwuetapowo. Pierwszym etapem jest zadrukowywanie offsetowo w maszynach zwojowych lub arkuszowych. Drugi etap to drukowanie w drukarkach laserowych. W trakcie produkcji papier jest poddawany działaniu dwóch przeciwstawnych czynników, takich jak wilgoć (roztwór nawilżajšcy w czasie drukowania offsetowego) i wysoka temperatura (utrwalanie tonera w trakcie druku laserowego). Powoduje to, że papier wykorzystywany do takiej produkcji musi charakteryzować się specyficznymi właœciwoœciami, głównie innš wilgotnoœciš bezwzględnš i wynikajšcymi z tego problemami zwišzanymi z deformacjš termicznš i wilgotnoœciowš. Właœciwoœci takie majš papier preprint i papier kserograficzny wyższych klas A lub A+. Drukarki laserowe Popularne drukarki laserowe, do pewnego czasu wykorzystywane jedynie w biurach, obecnie znalazły nowe zastosowanie. Po ich unowoczeœnieniu i zwiększeniu wydajnoœci sš wykorzystywane w systemach druku produkcyjnego. Drukarki te do drukowania obrazu wykorzystujš technikę elektrostatycznš. Obraz tworzony jest na podobnej zasadzie, jak w przypadku kserokopiarek. Centralnym elementem drukarek laserowych jest bęben drukujšcy. Przed przystšpieniem do drukowania powierzchnia bębna jest ładowana ujemnym ładunkiem elektrycznym. Napływajšce do drukarki materiały w postaci cyfrowej informujšce o wyglšdzie drukowanej strony sš przetwarzane przez procesor i za poœrednictwem precyzyjnego mechanizmu optycznego przenoszone na bęben. Za naœwietlanie powierzchni bębna odpowiedzialny jest promień lasera odchylany przez wirujšce z prędkoœciš kilku tysięcy obrotów na minutę zwierciadło wielokštne (dostępne sš również modele, w których zamiast lasera i układu odchylajšcego stosuje się zestaw diod œwiecšcych). Oœwietlone miejsca bębna zmieniajš swoje właœciwoœci elektryczne i sš ładowane dodatnio, tworzšc mozaikę miejsc aktywnych i nieaktywnych elektrostatycznie na bębnie. Przenoszone w pobliżu bębna naładowane ujemnie drobne czšstki barwnika zwanego tonerem zostajš przeniesione na naładowane dodatnio elementy bębna. Dalej czšstki tonera sš przenoszone na uprzednio naładowanš elektrostatycznie kartkę papieru, do której przylegajš. Tak uzyskany wydruk zostaje następnie utrwalony przez wtopienie tonera w powierzchnię papieru. Ostatnim etapem drukowania jest rozładowanie z ładunków elektrostatycznych papieru. Drukarki te charakteryzujš się cichš pracš, dużš szybkoœciš i wysokš jakoœciš drukowania. Wymagania stawiane papierom w szybkobieżnych drukarkach laserowych Papier do drukarek laserowych jest papierem bardzo specyficznym. Ze względu na fakt, że papier stosowany do szybkobieżnych drukarek laserowych jest często wstępnie zadrukowywany technikš offsetowš, musi on spełniać również wszystkie wymagania dotyczšce papierów offsetowych. Jest to jednak tylko pewna częœć wymagań, którym musi sprostać. Drugš grupa wymagań wynika z technologii drukowania laserowego. Sš to właœciwoœci, które wpływajš na wydajnoœć pracy drukarki oraz na jakoœć druku. Papiery przeznaczone do drukowania laserowego po uprzednim zadrukowaniu technikš offsetowš to najczęœciej papiery kserograficzne wyższych klas, którym po przebytych pomyœlnie testach firma produkujšca drukarki laserowe przyznała certyfikat jakoœci œwiadczšcy o przydatnoœci danego papieru do zadruku w drukarkach laserowych. Papier arkuszowy stosowany w drukarkach laserowych musi przede wszystkim charakteryzować się odpowiedniš wilgotnoœciš. Wilgotnoœć papieru kserograficznego wpływa na jedne z najważniejszych cech użytkowych tego papieru: Ľ skłonnoœć do płaskiego leżenia, Ľ opornoœć powierzchni. W przypadku papieru do drukarek laserowych skłonnoœć do płaskiego leżenia jest bardzo istotna, gdyż papier w drukarce jest prowadzony jedynie za pomocš taœm i rolek prowadzšcych. Gdy papier jest wygięty, istnieje duże prawdopodobieństwo, iż przechodzšc przez drukarkę zaczepi o wewnętrzne elementy, przez co ulegnie zacięciu. Papier o zbyt dużym wygięciu może powodować trudnoœci już w momencie pobierania z zasobnika. Sposobem na sprawdzenie, czy papier jest przydatny do drukowania w drukarce, jest porównanie go z odpowiedniš skalš. Sposób wykonania badania przedstawia rysunek 2. Przykładem takiej skali jest skala opracowana przez firmę Xerox, którš prezentujemy w postaci szablonu w oryginalnej wersji językowej (rys. 3). Na rysunku tym wyraŸnie widać, w którš stronę jaki stopień wygięcia jest dopuszczalny. Wielkoœciš, która zmienia się wraz ze zmianš wilgotnoœci, jest opornoœć powierzchni papieru. Opornoœć powierzchni papieru kserograficznego powinna wynosić od 108 do 1011 omów na kwadrat pomiarowy o bokach 10 x 10 cm. Jest to cecha bardzo istotna, ponieważ decyduje o przyjmowaniu przez papier czšstek tonera. Często charakteryzujšc papier kserograficzny mówi się o jego przewodnoœci. Wynika to z faktu, iż przewodnoœć jest odwrotnoœciš opornoœci. W przypadku, gdy papier jest zbyt suchy (tj. ma za małš wilgotnoœć), przewodnoœć spada, natomiast gdy wilgotnoœć roœnie, to roœnie z niš także przewodnoœć. W przypadku zbyt dużej wilgotnoœci możemy się spotkać z tak dużym wzrostem przewodnoœci, iż pobierany toner zacznie częœciowo osadzać się również obok miejsc rysunkowych tworzšc zadymienie. By wymienione cechy były na odpowiednim poziomie, wilgotnoœć bezwzględna papieru kserograficznego powinna wynosić około 4,5% ą 0,8%. Chcšc utrzymać te wartoœci, należy pamiętać o prawidłowym przechowywaniu papieru (wilgotnoœć względna papieru 50% ą 2%, temperatura powietrza 23Ą ą 1ĄC). Papier przechowywany w pomieszczeniach, w których wilgotnoœć względna jest mniejsza niż 30%, staje się suchy, marszczy się i jest zbyt sztywny. Papier przechowywany w wilgotnoœci względnej powyżej 70% ma natomiast za małš opornoœć elektrycznš. Kolejnš cechš wymaganš od papieru kserograficznego jest odpowiednia sztywnoœć. Cecha ta Đ podobnie jak skłonnoœć do płaskiego leżenia papieru Đ wpływa na wydajnoœć pracy drukarki, gdyż decyduje o prawidłowym pobraniu przez podajnik oraz przejœciu papieru przez drukarkę. Sztywnoœć wyraża odpornoœć papieru na wygięcia pod wpływem sił działajšcych prostopadle do jego powierzchni. Ponieważ w szybkobieżnych drukarkach laserowych preferowany jest papier o gramaturze 80 g/m2, pożšdana jest jego odpowiednia sztywnoœć. W wyniku testów stwierdzono, iż sztywnoœć ta powinna być powyżej 0,13 Nm (oznaczona metodš dwupunktowš wg Lorentzena-Wettre). To wymaganie zwišzane jest z faktem, iż w drukarkach tych papier do gramatury 170 g/m2 musi mieć włókna ułożone równolegle do dłuższego boku arkusza. Sztywnoœć nie może być zbyt mała, ponieważ może to grozić zaczepianiem, zawijaniem, a w konsekwencji zacinaniem się papieru w drukarce. Zbyt duża sztywnoœć może wystšpić przy zadruku papierów o gramaturze powyżej 170 g/m2. Należy wtedy zadrukowywać papier, którego włókna ułożone sš równolegle do krótkiego boku arkusza, gdyż w wyniku anizotropii papier z tak ułożonymi włóknami ma mniejszš sztywnoœć. Papier o zbyt dużej sztywnoœci Ÿle będzie przylegał do bębna drukujšcego oraz wałków utrwalajšcych, czego rezultatem będzie wadliwy rysunek. Może także ulegać trwałym wygięciom po przejœciu przez drukarkę, powodować spowolnienie pracy drukarki, a w sytuacjach ekstremalnych jej zacięcia. Do cech papieru, które wpływajš na wydajnoœć pracy szybkobieżnych drukarek laserowych oraz na ich zużycie, należy skłonnoœć papieru do pylenia. Pył, który odrywa się od papieru, osadza się na częœciach maszyny powodujšc jej zacinanie się i szybsze zużycie. Zbiera się także na rolkach i taœmach prowadzšcych arkusz papieru, powodujšc ich œlizganie się po powierzchni papieru. Papiery stosowane do drukarek laserowych powinny być ăbezpyłoweÓ lub wykazywać pylenie w stopniu minimalnym. Kolejnš cechš wymaganš od papierów kserograficznych jest ich odpowiednia gładkoœć (a w zasadzie szorstkoœć). Firma Xerox opracowała następujšce zalecenia eksploatacyjne dla papierów wykorzystywanych w procesie drukowania na drukarkach serii DocuPrint: 1. Papier niepylšcy 2. Wilgotnoœć papieru nie większa niż 4,5% wilgotnoœci bezwzględnej 3. Szorstkoœć powierzchni 120-240 ml/min (wg Bendtsena) 4. Brak defektów (zagięte rogi, rozdarcia) 5. Dokładnoœć cięcia Đ zachowanie prostokštnoœci oraz równoległoœci boków 6. Tolerancja wymiarów < 0,8 mm 7. Ułożenie włókien Đ równoległe do dłuższego boku papieru A4 8. Gramatura od 70 do 200 g/m2 (zalecana 80 g/m2) Jeżeli papier spełnia wymagania ogólne, to można stosować papier kolorowy, papier poddrukowany (tj. wstępnie zadrukowany offsetem), papier dziurkowany (do skoroszytów), papier perforowany, papier samokopiujšcy. Papier poddrukowany musi dodatkowo wytrzymywać temperaturę 220ĄC oraz ciœnienie 965 kPa w okresie 25 milisekund bez uszkodzenia farby drukarskiej i jej odwarstwienia. Zalecenia w stosunku do przechowywania papieru: 1. Papier należy przechowywać w płaskich opakowaniach aż do momentu rozpoczęcia drukowania. 2. Na płaskich powierzchniach magazynowych (palety, półki). 3. W zamkniętych pomieszczeniach o temperaturze 20-24ĄC i wilgotnoœci względnej 35-50%. cdn.

error: Kopiowanie zabronione!
cript>