Technologie CtP dziœ i jutroczęœć II
6 gru 2016 14:42

Poniżej zajmiemy się przeglšdem rozwišzań systemów naœwietlania form drukowych należšcych do II generacji. Częœć z nich niektórzy autorzy traktujš już jako systemy III generacji, której umownym poczštkiem jest właœnie wprowadzenie systemów z diodš laserowš œwiatła fioletowego. Przeglšd obecnych technologii CtP Urzšdzenia należšce do drugiej generacji systemów naœwietlania form drukowych sš zbudowane w oparciu o bardzo różnorodne rozwišzania technologiczne. W szczególnoœci dotyczy to układu konstrukcyjnego maszyny (3 podstawowe: bęben zewnętrzny, wewnętrzny i łoże płaskie, oraz ich warianty i hybrydy), typu lasera (kilka rozwišzań laserów termicznych i œwiatła widzialnego) oraz rodzaju wykorzystywanych płyt (srebrowe i fotopolimerowe z laserami œwiatła widzialnego, termoczułe i termorozkładalne z laserami termicznymi). Należy także podkreœlić, że w wielu wypadkach dostawcy systemów CtP korzystajš z technologii innych producentów (na zasadzie licencji, przejęcia firmy itp.), np. linia urzšdzeń Barco Viking to w istocie przejęta przez Barco linia produktów Gerber Systems, a ECRM i Optronics dostarczajš to samo urzšdzenie pod różnymi nazwami (odpowiednio DesertCat i Aurora). Warto przy tym pamiętać, że CtP to nie tylko płyty metalowe Đ w praktyce myœlšc o przygotowaniu form drukowych wprost z danych cyfrowych możemy myœleć o czterech niemal równorzędnych technologiach: natryskowej, druku laserowego, płytach poliestrowych i płytach metalowych (w tym także klasycznych). InkJet CtP Jednš z najprostszych technologii stworzenia formy offsetowej jest natryskiwanie warstwy oleofilnej na podłoże hydrofilne (może być to także metal). Urzšdzenia tego typu nie sš zbytnio rozpowszechnione, ale z uwagi na niski koszt sš bardzo atrakcyjnš alternatywš dla konwencjonalnych systemów CtP, zwłaszcza przy małych formatach i nakładach. Ta technologia produkcji form wykorzystuje rozwišzania zbliżone do drukarek atramentowych i w zwišzku z tym jest także prosta w obsłudze (tym bardziej, że ădrukujeÓ tylko jednym ăkoloremÓ). Takie rozwišzanie zapewnia najniższy jednostkowy koszt przygotowania formy, a na dodatek eliminuje odpady Đ jest to zatem technologia przyjazna dla œrodowiska. Urzšdzenia pracujšce wg tej zasady mogš być małe i zwarte, a ponieważ płyty nie potrzebujš obróbki, proces technologiczny jest znacznie uproszczony. Największym problemem jest niska trwałoœć warstwy drukujšcej, której w praktyce nie da się w żaden sposób podnieœć. Przykładem takiej technologii jest rodzina systemów firmy Olec, np. Spectrum PlateSetter pracujšcy z płytami aluminiowymi (w praktyce z samym aluminiowym podłożem). Laser CtP Innš prostš technologiš cyfrowej produkcji formy offsetowej jest wykorzystanie drukarki laserowej do nałożenia warstwy oleofilnego toneru na podłoże poliestrowe (hydrofilne). Tak przygotowana forma nadaje się natychmiast do druku, podobnie jak w poprzednim rozwišzaniu. Podstawowym problemem jest dobranie odpowiedniego podłoża, które Đ w przeciwieństwie do technologii inkjet Đ musi dodatkowo wytrzymać utrwalenie obrazu przez podgrzanie do temperatury rzędu 120źC. O ile zatem w technologii inkjet CtP podstawowym problemem jest znalezienie odpowiedniego materiału na warstwę drukujšcš, to w tej sytuacji zasadniczym materiałem jest odpowiednio dobrane podłoże. Teoretycznie podłoża przeznaczone do tej technologii można wykorzystywać w każdej drukarce laserowej, jednak w praktyce stosujemy specjalne konstrukcje drukarek o wyższej precyzji i rozdzielczoœci co najmniej 1200 dpi, pozwalajšcej na uzyskiwanie liniatur w granicach 75-100 lpi. Przykładem zastosowania tej technologii jest drukarka PlateMaker firmy XantŽ, współpracujšca z foliami (podłożami) Agfa Laserlink. Computer to Polyester Plate Kolejnš, doœć popularnš na œwiecie technologiš produkcji form drukowych jest naœwietlanie srebrowej warstwy drukujšcej na podłożu poliestrowym dokonywane w typowych naœwietlarkach do filmów. Te tzw. poliestrowe płyty (choć w praktyce sš to materiały dostarczane w rolach) doskonale spełniajš funkcję pomostu pomiędzy naœwietlaniem filmów a pełnowartoœciowym systemem CtP z płytš metalowš. Pomimo pewnych ograniczeń zwišzanych głównie z materiałem (maksymalny rozsšdny format pracy to B2, nakład maks. 20 000 odbitek, zakres reprodukcji 5-95% rastra 150 lpi) tę technologię można wykorzystać również do prac kolorowych Đ ostateczne efekty zależš bardziej od doœwiadczenia drukarzy niż pracy samego systemu CtP. Niektórzy autorzy nazywajš technologię z płytami poliestrowymi ăsystemem CtP dla ubogichÓ; jednak chyba trafniejszym (i mniej obraŸliwym dla wielu klientów) podejœciem będzie traktowanie jej jako technologii pomostowej, ułatwiajšcej przejœcie do bardziej zaawansowanych rozwišzań. Dodatkowš zaletš jest niski koszt przygotowalni, niezwykle istotny przy małych nakładach i niewielkich formatach pracy Đ nic więc dziwnego, że nie ma obecnie na rynku nowych rozwišzań specjalizowanych naœwietlarek CtP dla formatów mniejszych niż B2; tę właœnie niszę zajęły w większoœci płyty poliestrowe. Computer to (Metal) Plate Choć dla wielu z nas system CtP to przede wszystkim właœnie naœwietlarka współpracujšca z płytami metalowymi, nie należy zapominać, że to jedynie jedna z wielu technologii przygotowywania form wprost z danych cyfrowych. Jest to obecnie najpopularniejsze rozwišzanie głównie z uwagi na swojš uniwersalnoœć i elastycznoœć Đ w tym możliwoœć zastosowania w praktyce wszystkich rodzajów płyt, także analogowych. W systemach CtP z płytami metalowymi można więc wykorzystywać płyty fotopolimerowe, srebrowe, termoczułe, ablacyjne, a nawet materiały oparte na zasadzie zmiennofazowego polimeru. Analogicznie też można korzystać z wielu Ÿródeł œwiatła (lasery podczerwone, œwiatła widzialnego, UV). W systemach naœwietlarek CtP dla płyt metalowych rozpowszechniły się trzy układy konstrukcyjne: bęben zewnętrzny (płyta mocowana na powierzchni ruchomego cylindra), bęben wewnętrzny (płyta unieruchamiana w cylindrycznym wyżłobieniu łoża) oraz łoże płaskie (płyta unieruchamiana na poziomym stole). Istniejš także układy hybrydowe, jak też odmiany konstrukcji specjalnie przystosowane do okreœlonej technologii. Rozwišzania laserów CtP W chwili obecnej w urzšdzeniach naœwietlajšcych formy drukowe stosuje się rozmaite Ÿródła œwiatła; w przeważajšcej mierze sš to lasery Đ pracujšce w zakresie œwiatła widzialnego lub podczerwieni. Prowadzone sš prace nad laserami ultrafioletowymi, jednak do dziœ nie znalazły one zastosowania w naœwietlarkach płyt. Do podstawowych technologii laserów w systemach CtP możemy zaliczyć: Ľ laser półprzewodnikowy ăfioletowyÓ Đ dioda GaN o podstawowej długoœci fali 405 nm Ľ laser gazowy argonowo-jonowy (zielony) o podstawowej długoœci fali 488 bšdŸ 514 nm Ľ laser ciała stałego Nd: YAG o podstawowej długoœci fali 1064 nm (podczerwień) z wariantem ăpodwojonej częstotliwoœciÓ (wykorzystanie pierwszej częstotliwoœci harmonicznej), tj. FD YAG o długoœci fali 532 nm (zielonożółty) Ľ laser półprzewodnikowy ăczerwonyÓ Đ dioda GaAs o podstawowej długoœci fali 650 nm Ľ laser półprzewodnikowy podczerwony Đ dioda GaAs o podstawowej długoœci fali 830 nm Pozostałe rozwišzania laserów majš znaczenie historyczne bšdŸ marginalne. Lasery œwiatła widzialnego sš Đ jak wspomniano wyżej Đ jednš z pionierskich technologii CtP i nadal wykorzystujemy je we współczesnych rozwišzaniach. Podstawowš zaletš lasera widzialnego (a w istocie płyt) jest duża szybkoœć pracy, zwišzana z wysokš czułoœciš warstw œwiatłoczułych. Lasery takie majš więc względnie małe moce (typowo do kilkuset mW), wystarczajšce do prawidłowego obrazowania. Ponieważ jednak płyty sš wrażliwe na œwiatło dzienne, musimy je przechowywać, ładować do maszyny i obrabiać w ciemni bšdŸ w warunkach bezpiecznego oœwietlenia, tj. œwiatła o charakterystyce spektralnej wystarczajšco odległej od zakresu maksymalnej czułoœci płyty. Z laserami œwiatła widzialnego powszechnie stosujemy dwa typy płyt: srebrowe i fotopolimerowe. Płyty srebrowe sš bardziej czułe, ale nie pozwalajš na drukowanie wysokich nakładów, z kolei płyty fotopolimerowe majš większš trwałoœć, ale wymagajš większej mocy lasera. Warto podkreœlić, że w wielu urzšdzeniach oba typy płyt można stosować zamiennie Đ jedynie po dokonaniu procesu kalibracji. Laser podczerwony (termiczny) jest drugš pionierskš technologiš stosowanš do dziœ w systemach naœwietlania form. Działanie systemów termicznych polega w istocie nie na naœwietlaniu, a na punktowej zmianie charakterystyki płyty (zwykle polimeryzacji) pod wpływem energii cieplnej przy utrzymaniu okreœlonej temperatury. Materiały pracujšce wg tej zasady majš więc bardzo korzystnš, ăbinarnšÓ charakterystykę Đ obraz powstaje dopiero po spełnieniu obu warunków (utrzymaniu temperatury i dostarczeniu odpowiedniej energii), a zatem punkty majš ostre krawędzie. W przeciwieństwie do materiałów œwiatłoczułych zmiana (zwiększenie) iloœci dostarczonej energii nie zwiększa gęstoœci optycznej obrazu, co ułatwia kalibrację i reprodukcję granicznych wielkoœci punktów rastra. Ten argument zazwyczaj przemawia za zastosowaniem systemów termicznych w sytuacjach, kiedy zakres reprodukcji i wysokie liniatury sš niezbędne do uzyskania odpowiednich rezultatów. Te zalety płyt termoczułych sš jednak okupione istotnymi wadami. Najważniejszš jest niska czułoœć płyt (do wytworzenia obrazu potrzebujemy dostarczyć kilka KJ energii na każdy metr kwadratowy płyty), co Đ wraz z koniecznoœciš zachowania odpowiedniego czasu ekspozycji (dwell time) Đ ogranicza szybkoœć pracy systemów termicznych. Lasery stosowane w takich urzšdzeniach muszš więc mieć odpowiednio wysokie moce, z jednej strony po to, aby w ogóle móc dostarczyć wymaganš energię w stosunkowo krótkim czasie, z drugiej strony także po to, aby straty energii (np. w wyniku przewodnictwa cieplnego podłoża) nie wpływały na pracę systemu. Typowe rozwišzania korzystajš obecnie z laserów o mocy od 15 do 40 W, a więc 100-krotnie większej niż przy laserach œwiatła widzialnego. Podobnie jak poprzednio z laserem podczerwonym można zastosować dwa typy płyt różnišce się zasadš pracy: płyty termoczułe tworzš obraz zwykle w wyniku polimeryzacji zachodzšcej pod wpływem ciepła, zaœ płyty termorozkładalne wykorzystujš zjawisko ablacji termicznej w celu bezpoœredniego usunięcia częœci warstwy kopiujšcej (bšdŸ odsłonięcia warstwy kopiujšcej spod rozkładanej warstwy ochronnej). Ten ostatni typ płyt eliminuje koniecznoœć obróbki chemicznej (wywoływania) i jest jednym z perspektywicznych kierunków rozwoju systemów CtP. Jednakże z uwagi na duże różnice w naœwietlaniu obu typów płyt niezwykle rzadko istnieje możliwoœć zamiennego ich zastosowania w tym samym urzšdzeniu do naœwietlania form. cdn.

error: Kopiowanie zabronione!
cript>